Instituto Zamenhof en Togo

Instituto Zamenhof en Togo

.

La nederlanda lingvo, Néerlandais, Nederländska

Een van de werelddelen waar ik nog niet geweest ben is Afrika.
Voordat het te laat is en ik niet meer reizen kan vanwege gezondheid enz, vertrek ik 13 december 2010 naar het uitverkoren land Togo.
Waarom dat minder bekende kleine land? In Togo ken ik een paar vrienden die Esperanto hebben geleerd o.a mijn pleegzoon die ik ga opzoeken na 24 jaar correspondentie.
In de hoofdstad Lomé bestaat het bekende ”Instituto Zamenhof”, een school die in 2004 is klaar gekomen en gesponsord door Nederlandse en Franse fondsen, organisaties en individuele esperantisten. Velen sturen het schoolgeld, 50 € per jaar, voor die ouders die niet draagkrachtig genoeg zijn om het schoolgeld te betalen.
De school heeft nu 6 klassen basisonderwijs en 4 klassen voortgezet onderwijs voor 450 leerlingen.
Enkelen hebben ook Esperanto geleerd en zijn leraar geworden.
De school behoort tot de modernste en beste scholen in Togo dankzij het enorme doorzettingsvermogen van de administrateur, de heer Gbeglo Koffi.
Ik zal een heleboel meemaken met de kinderen en het leven in Togo aan den lijve ondervinden gedurende drie weken.
Volg mijn dagboek tot 5 januari 2011.

Zie ook op internet: www.eenschoolintogo.nl


Esperanto

La kontinento, kiun mi ankoraŭ ne vizitis, estas Afriko.
Por eviti ke mi ne plu povas vojaĝi pro malsaneco estonte, mi jam forvojaĝos ĉi jare la 13an de decembro al la favorata lando Togolando

Kial tiu malpli konata landeto?
En Togolando mi konas kelkajn amikojn, kiuj lernis Esperanton, i.a. mia zorgfilo Kossi. Lin mi vizitu post 24 jaroj de korespondado.

En la ĉefurbo Lomé ekzistas la konata ”Instituto Zamenhof”, lernejo kiu en 2004 finkonstruiĝis dank´al
la monhelpo de Nederlandaj kaj Francaj organizaĵoj kaj esperantistoj. Multaj ankoraŭ pagas la lernejan kotizon, po 50 € jare, al tiuj gepatroj kiuj ne povas pagi ĝin.

La lernejo nun havas 6 klasojn de bazedukado kaj 4 klasojn de daŭriga edukado al 450 lernantoj. Kelkaj ankaŭ lernis Esperanton kaj iĝis instruistoj. Aliaj estas lernantaj la lingvon La lernejo estas inter la plej modernaj kaj plej bonaj lernejoj en Togolando dank´al la persistemo de la administranto sinjoro Gbeglo Koffi.
Mi multege spertu kun la gelernantoj kaj la vivo en Togo.
Sekvu min dum la 3 semajnoj en tiu ĉi taglibro ĝis la 5a de januaro 2011


De Franse taal, la Franca lingvo, Franska

L’Afrique est le continent que je n’ai pas encore visité. Pour éviter que je ne puisse plus voyager dans à l’avenir pour cause de maladie, je voyagerai le 13 décembre cette année pour le Togo, pays choisi.
Pourquoi ce petit pays inconnu ? J’y connais quelques amis qui ont appris l’Esperanto, entre autres mon filleul. Je lui rends visite après 24 années de correspondance.
A Lomé, la capitale togolaise, se trouve le très connu « Institut Zamenhof », une école créée en 2004 grâce à l’appui financier d’organisations hollandaises et françaises ainsi que des espérantistes. Plusieurs payent encore les frais scolaires à raison de 50 euros annuels en lieu et place des parents d’élèves n’ayant pas les moyens de les payer.
Actuellement, l’école dispose de six classes pour l’éducation primaire et quatre classes pour le secondaire (collège) pour un total de 450 élèves. Certaines personnes ayant appris l’Esperanto, sont des enseignants dans cet-te école qui fait partie des meilleurs et des plus modernes au Togo, grâce à l’endurance de l’ad-ministrateur, Monsieur Gbeglo Koffi.
J’espère expérimenter beaucoup de choses avec les élèves et la vie au Togo. Suivez-moi pendant les trois semaines, dans ce cahier journal, jusqu’au 5 janvier 2011.


Zweeds, La sveda lingvo, Suédois

En av de världsdelar som jag ännu inte har besökt är Afrika. Innan det är för sent, och jag på grund av hälsa m.m. inte kan resa mera, åker jag iväg den 13 december 2010 till Togo. Varför har jag valt detta lilla land som är mindre känt? I Togo har jag en del vänner som har lärt sig Esperanto. Bland annat min fadderson som jag efter 24 års korrespondens kommer att träffa.
I huvudstaden Lomé finns det kända skolan ”Instituto Zamenhof”, som blev klar 2004, den är sponsrad med nederländska och franska medel, organisationer och enskilda esperantister. Många skickar skolpengen om 50 € per år, för de föräldrar som inte klarar av att betala detta själva.
Skolan har nu 6 grundskoleklasser och 4 klasser med fortsatt undervisning för sammanlagt 450 elever. En del har också lärt sig esperanto och blivit lärare.
Skolan tillhör en av de modernaste och bästa skolorna i Togo tack vare den uthålliga administratören Gbeglo Koffi.
Jag kommer att få känning av livet i Togo tillsammans med barnen på skolan under de tre veckor som jag är där. Du kan följa min dagbok till 5 januari 2011.


Wim

Ekskurso al Kara kaj Nacia Parko

TogoPosted by Willem Posthuma Tue, February 01, 2011 17:19:32

På Nyarsafton gjorde jag min enda längre utflykt med Kossi L. Adje Adjevi, som jag redan har träffat under Världkongressen i Rotterdam, hade planerad utflykten och övernatningar i Kara, 300 km norr om Lomé. Resan dit var full av intressanta upplevelser, som du inte kan föreställa dig att det förekommer. Jag ville uppleva litegrand hur folks dagliga liv är.

Att resa långt i Togo och säkert också i hela Afrika med undantag i Sydafrika kanske, är inte det bekvämaste. Man sitter trångt, det är varmt och radion är på nästan hela tiden (dålig kvalitet eller referat på Franska). Resan till Kara tog ca 10 timar i den lilla bussen. Den stanade ofta för nya passagerare, för att handla på vägen om någon ville köpa något eller för "lunch" (grillspet), för kisspauser eller för att delta i en Moslimbönestund.

Resan tillbaka den andra janari i den stora bussen vr något bekvämare. då kunde jag strecka mitt högra ben i mittgången av bussen. Vi kom också tillbaka i Lomé före kl 18.00 sdå det fortfarande var ljus för att leta efter en restaurang. Vi tog taxi och kollaxde olika matställen. Vi valde en Moslimsk, som inte kunde serverade öl. Men den hämtade vi hos konkurrenten. Så är det med det. Ofta har de inga toiletter. På en väg läste jag på franska att urinera var förbjuden.

På Nyåret besökte vi vildparken Sarakawa som har herbiforen somm zebror, antloper mm. De flesta är importerade från Sydafrika.

La 31an de Dec Kossi L, Adje Adjevi kaj mi vojaĝis al Kara, urbo ca 300 km norde de Lomé. Ġi daǔris ĉ. 10 horojn kaj estis tre laciga pro la laǔta malbonkvalita muziko en la buseto kaj la fakto ke mi ne povis movi miajn krurojn pro manko de spaco (tial ili doloris). La buseto estis plenplena kun pasaĝero. Ili devis maltrinki de tempo al tempo. Tial la aǔto haltis ankaǔ por aĉeti manĝaĵojn. La ŝoforo havis la bezonon preĝi kiam li vidis tian ceremonion lauvoje. Feliĉe ke mi sidis ĉe fenestro por iom eviti la varmon.

Je la 2an de januaro ni veturis per granda buso, kiu ankaǔ estis plenŝtopita kun pasaĝeroj. Denove la laǔta monotona muziko kaj longegaj radioparoloj en la franca pri futbalo. La avantaĝo de tiu vojaĝo estis, ke mi sidis je la irpasejo de la buso kaj povis ekstensi kruron ka meti la dorssakon en la pasejo (en flugmaŝino oni havas pl da loko)

Alia avanaĝo de tiu veturo estis, ke la veturi estis pli rapide kaj ke ni alvenis en Lomé antaǔ la sesa horo vespere kiam ankoaǔ estsi lume por serĉi restoracion

.

Survoje al Kara

Jen kion Adje Adjevi, nia gvidanto, skribas pri la ekskurso

Privata parko de Sara-kawa kreiĝis en la jaro 2010 danke al la ĵus mortinta prezidento generalo Gnassigbe Eyadema, la parko de Sara-kawa havas grandecon de 1500 hektaroj. Ġi situas 27 kilometrojn de la dua ĉefa urbo togolanda Kara. La parkon trairas belaj forstaj kaj montetaj galerioj. En ĝi loĝas dekduo da malsamaj specoj interalie zebroj, antilopo-ĉevaloj, gnuoj, strutoj, simioj ktp. Estas ankaǔ­ rifuĝejo de birdoj kaj de rampuloj (varanoj, krokodiloj) kaj de aliaj specoj ankoraǔ­. La favoraj momentoj por vidi sufiĉe da bestoj iras de la frua mateno ĝis la 9-a kaj poste, de la 3-a ĝis la 6-a posttagmeze.

En Kara ni pasigis du trankvilajn noktojn en gastejo de la fratinoj la Providence. La postan tagon, la unua tago de la nova jaro, ni manĝis bongusta matenmanĝo en festa etoso.

Kiel ĉiam estis plezure por mi montri mian landon al homoj, kaj denove mi pasigis agrablajn momentojn kunestante kun esperantistoj kaj praktikante porole kaj vigle nian karan lingvon kun ili. Kaj espereble la tri tagoj estis belaj ankau por Wim kaj lia zorgfilo!

Adje Adjevi

En la gastejo ni renkontis la francinon Anne Affe sub la mangoarbo

Sube la restoracio kiu nur estas malfermita dum la jarfino kaj jarkomenco. Vidu la riĉan matenmanĝon. Por la vespero, mi povis mem komponi la menuon. Tiam la kelnerino helpis enpaki la saman matenmanĝon por la busveturado. Estis tre agrabla aventuro por mi tiuj ne ordinaraj spertoj


Antaǔ la revojaĝo en Kara


  • Comments(1)//togo.posthuma.se/#post14